‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สิบเดือนก่อนหน้า)
‪คืนที่มีงานเลี้ยง ‪คุณไม่เคยออกไปที่สวนนอกปราสาท
‪- สักนาทีก็ไม่ได้ไปเหรอคะ ‪- ไม่
‪แล้วตอนกลับบ้าน คุณใช้เส้นทางไหน
‪จำได้ไหมคะ
‪ฉัน แอนนาและลาวิเนีย ‪เราออกไปจากทางที่เข้ามา
‪จากทางเส้นหลักที่ออกไปยังลานจอดรถ
‪งั้นคุณก็ไม่เคยไปที่สวนด้านหลัง ‪ตรงที่มีถังเก็บน้ำเหรอ
‪- ไม่ ‪- จะต้องให้เธอพูดอีกกี่ครั้ง
‪พรุ่งนี้ฉันจะส่งหน่วยพิสูจน์หลักฐาน ‪ไปที่พาลาสโซ่ เต
‪พวกเขาจะทำงานทั้งวัน วันพรุ่งนี้และวันมะรืน
‪ดังนั้นถ้ามีตรงไหนที่คุณอยากทบทวน ‪ในคำให้การ
‪ก็ควรทำตอนนี้
‪คุณอัยการ ดูเหมือนลูกความผมจะ ‪เล่าเอาไว้ชัดเจนแล้ว
‪ให้เธอยืนยัน
‪ฉันบอกทุกเรื่องที่ทำในคืนนั้นไปแล้ว
‪จะให้ฉันพูดอะไรอีก
‪- คุณลืมไปอย่างหนึ่ง ‪- งั้นเหรอ
‪ตอนเที่ยงคืนสองนาที คุณโทรศัพท์
‪ไปหาพ่อ และคุยอยู่ 58 วินาที
‪คุณคุยเรื่องอะไร
‪ใช่ ฉันไม่สบายใจเพราะแองเจลิก้า
‪พ่อเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างฉันเสมอ
‪คนเดียวที่คุณขอให้ช่วยได้
‪คนเดียวที่คุณจะบอกได้ว่าคุณก่อเรื่องไว้
‪- คุณอัยการ ขอร้องล่ะ ‪- พ่อคุณเป็นคนยังไง
‪เป็นเหมือนเทวดาคุ้มครองคุณ
‪จากผลของการกระทำของคุณใช่ไหม
‪พักก่อนเถอะ
‪ขอบคุณ
‪เคยได้ยินเรื่องคุณพ่อจอมอุ้ยอ้ายใช่ไหม
‪ชีวิตวัยเด็กที่มีคนคอยคุ้มครองเป็นยังไง
‪การโตขึ้นมาใต้เงาของท่านผู้พิพากษา ‪ผู้ยิ่งใหญ่
‪เขาเป็นคนบังคับให้คุณมาเป็นอัยการหรือเปล่า
‪- ลินดา ‪- บางทีอาจจะหลังจากที่แม่คุณตาย
‪รู้ไหม นั่นเป็นสิ่งที่เรามีเหมือนกัน
‪- ลินดา พูดที่นี่ไม่เหมาะ ‪- เหมาะสิ
‪ทำแบบนี้เพราะจะให้พ่อยอมรับว่า ‪คุณทำได้สมมาตรฐานเขาหรือเปล่า
‪ถึงได้พยายามจะไขคดีนี้
‪ฉันถามเพราะฉันพยายามทำความเข้าใจอยู่ ‪ว่าฉันมาที่นี่ทำไม
‪ดับบุหรี่
‪(อาญาพิพากษา)
‪นี่ไง
‪นิโคล่า โทเมอยู่ที่นี่
‪เขาอยู่กับแม่และทำงานที่บริษัทจัดเลี้ยง
‪ที่จัดอาหารให้งานเลี้ยงที่พาลาสโซ่ เต ‪วันที่สามมีนาคม
‪ให้ตายสิ เพื่อนบ้านนี่เอง
‪ไม่มีตำรวจหรือคนจากสำนักอัยการ
‪เคยคิดจะสอบปากคำเขา หรือแม้แต่พูดถึงเขา ‪เขาไม่เคยมีตัวตน
‪จนถึงตอนนี้
‪ลองนึกดูว่าถ้าเขาผิดสิ
‪ก้มต่ำๆ กันหน่อย
‪จนถึงตอนนี้ ‪เขาเป็นคนเดียวที่เคยทะเลาะกับแองเจลิก้า
‪แต่นั่นก็มาจากคำพูดของซิลเวีย ออร์ริโก้
‪ซึ่งคงติดอันดับสามหรือสี่จอมโกหกในโลกนี้
‪ถ้าเธอลงแข่งคนเดียว
‪หมายความว่ายังไง
‪เธอไม่น่าเชื่อถือพอจะชนะ
‪เรารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง
‪ผมต้องขอเวลา
‪เวลาคือสิ่งเดียวที่เราไม่มี
‪อยากให้ผมทำอะไร
‪ผมนึกอะไรออกแล้ว
‪สนามบินกาบูเวร์ดี เขาอยู่นั่นไง ‪มัสซิโม่ ลอเรนซี
‪เขากำลังจะขึ้นเที่ยวบินดึกไปรีโอ
‪- บราซิลเหรอ ‪- อืม
‪เราได้ตัวเขาแล้ว
‪เคยเกือบได้ตัวแล้ว
‪แต่เรารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪- ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ ‪- ตอนนี้ผมคุยไม่ได้
‪ฉันเป็นอัยการ คุณจะคุยกับหัวหน้าอัยการก็ได้ ‪เธออยู่ตรงนี้
‪- ผู้ต้องสงสัยของคุณ... ‪- ไม่ๆ ฟังนะ เป็นพยาน ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย
‪- ขอเวลาหน่อย เดี๋ยวผมโทรกลับ ‪- เมื่อไหร่
‪- ฟังนะ.. ‪- บอกตอนนี้ไม่ได้เหรอ
‪นี่ ผมต้องคุยกับทีมก่อน ‪นี่เรื่องซีเรียสอย่างที่บอก
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪- แล้วไง ‪- วันนี้พวกเขาจะให้คำตอบเรา
‪ได้เรื่องอะไรมาก่อนการไต่สวนก็ดี
‪ขอให้สนุกนะ
‪ถ้าคำสั่งส่งผู้ร้ายข้ามแดนจากบราซิลมาถึง
‪ฉันต้องการรู้ทันที
‪- อย่าห่วง ผมจัดการเอง ‪- อะไร คุณพูดภาษาอังกฤษได้เหรอ
‪- ไม่! ‪- แล้วไง
‪ฟรานเชสก้าจัดการทีนะ ‪อันเดรโอลี มากับฉัน
‪(วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ‪การพิจารณาคดีครั้งที่หก)
‪คุณโมนาโค ฉันขอเบิกตัวคุณเป็นพยาน
‪เพื่อให้ข้อมูลประเด็นหนึ่ง
‪โทรศัพท์ที่ลูกสาวคุณโทรหาตอนเที่ยงคืนสองนาที ‪วันที่สี่มีนาคมปีที่แล้ว
‪คืนที่มีงานเลี้ยงที่พาลาสโซ่ เต
‪- คุณจำได้ไหม ‪- จำได้แน่นอน
‪แล้วจำได้ด้วยไหมว่าคุยเรื่องอะไรกัน
‪ลูกสาวผมแค่อยากบอกราตรีสวัสดิ์
‪ผมบอกเธอว่าผมรู้สึกว่าเธอเศร้า
‪เธอยอมรับ แต่ไม่อยากบอกเหตุผล
‪ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าเคลาดิโอ้มีชู้
‪ลินดาบอกคุณเรื่องแองเจลิก้า เพโทรนี่ไหมคะ
‪ผมก็เพิ่งบอกอยู่ไง ไม่
‪เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ ว่า ‪ "พ่อคะ หนูเพิ่งฆ่าเธอไป"
‪แต่ ท่านครับ!
‪- ผมต้องตอบจริงๆ เหรอ ‪- ต้องครับ
‪- เปล่า ‪- เปล่า เธอพูดกับคุณแค่
‪ "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พ่อ"
‪ท่านครับ เธอยั่วยุพยาน
‪ถึงคราวจำเป็น คุณเองก็ไม่ได้นุ่มนวลกับพยานนี่
‪- ก็ใช่ แต่... ‪- แต่ก็เข้าประเด็นดีกว่า
‪ประเด็นของคุณคืออะไร อัยการ
‪ข้อเท็จจริงที่ว่า ‪คุณโมนาโคอาจรู้เรื่องอาชญากรรมนี้
‪ทันทีหลังจากเกิดขึ้น
‪- "อาจ" แต่ "อาจ" อะไร ‪- และเขาก็อาจกระทำการหลังจากนั้น
‪พูดอะไรของคุณ
‪คุณโมนาโค รู้จักชายคนนี้ไหม
‪- คุณก็รู้ว่าผมรู้จัก ‪- บอกได้ไหมว่าเขาเป็นใคร
‪มัสซิโม่ ลอเรนซี อดีตหัวหน้ารปภ. ‪ของบริษัทโฮลดิ้งของผม
‪และคุณ เพื่อรักษาความปลอดภัย ‪ของอาณาจักรใหญ่นั้น ซึ่งรวมถึง
‪ฉันอยากพูดถึงกิจกรรมที่เกี่ยวข้องที่สุด
‪การเป็นส่วนสำคัญของแท่นปิโตรเคมี ‪ของเมืองนี้
‪บริษัทก่อสร้างที่ดำเนินการในระดับยุโรป
‪และบริษัทด้านการเงิน
‪คุณได้จ้างอาชญากรที่มีประวัติอาชญากรรม
‪ข้อหาขู่กรรโชกและทำร้ายร่างกาย
‪ผมจ้างมัสซิโม่ ลอเรนซีหลังเขาใช้โทษแล้ว
‪คุณโทรหาเขาตอนเที่ยงคืนสามนาที ‪ตามบันทึกการโทร
‪ทันทีหลังจากคุยกับลูกสาว
‪- คุณพูดอะไรกับเขา ‪- เรื่องธุรกิจ
‪เรื่องธุรกิจตอนเที่ยงคืนเหรอคะ
‪ผมนอนไม่เยอะ ก็เลยหวังว่าลูกจ้าง ‪จะทำเหมือนกัน
‪และบังเอิญที่วันรุ่งขึ้นมีเงินหายไปจาก ‪กองทุนค่าใช้จ่าย
‪- ที่คุณให้ลอเรนซีรับผิดชอบ ‪- ใช่ ขาดไปเยอะ
‪ก้อนใหญ่กว่า 300,000 ยูโร
‪และไม่เรียกว่าความบังเอิญ ‪เพราะผมโทรหาเขาตอนเที่ยงคืน
‪เพื่อบอกเขาว่าผมไม่ชอบทัศนคติของเขา ‪ในที่ทำงาน
‪และให้เขากลับมาทำตามระเบียบ
‪จากนั้นลอเรนซีก็หายตัวไป
‪บางทีอาจเพราะคืนนั้นคุณบอกให้เขาไปที่นั่น ‪ที่พาลาสโซ่ เต
‪เพื่อดูว่าลินดา โมนาโค ลูกสาวคุณ
‪ทิ้งหลักฐาน ‪ของสิ่งที่อาจเป็นการฆาตกรรมไว้หรือเปล่า
‪ไร้สาระ
‪อาจจะไร้สาระน้อยกว่าการที่คุณอยากให้เราเชื่อ
‪ว่าเงินที่หายไป
‪และการหายตัวอย่างกะทันหันของลอเรนซี ‪ไม่เกี่ยวอะไรกับโทรศัพท์สายนั้นเลย
‪คุณเป็นคนที่แก้ปัญหาได้ ใช่ไหม
‪อย่างเรื่องโอลิเวีย ฟรานโชโซ
‪ผมไม่ได้ทำอะไรคุณนายฟรานโชโซ
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪ผมทำให้แน่ใจว่าเธอได้รับการดูแล ‪อย่างดีที่สุด
‪และผมรับรองว่าจะได้เงินชดเชยการบาดเจ็บ ‪ไปตลอดชีวิต
‪ถึงแม้เธอจะโกหกตอนกล่าวหาลินดาก็ตาม
‪สำหรับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงจุดที่ผมยืน
‪เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ครอบครัวต้องโดนใส่ร้าย ‪หรือถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
‪ถึงแม้ว่าจะไม่มีมูลความจริง
‪คุณติดสินบนโอลิเวีย ฟรานโชโซ
‪คุณใช้เงินซื้อคน
‪- เป็นการยั่วยุครับ ‪- เหมือนที่คุณซื้อมัสซิโม่ ลอเรนซี
‪ผมให้โอกาสมัสซิโม่ ลอเรนซีแก้ตัว ‪เขาทรยศความไว้วางใจผม
‪ขอเวลาสักครู่นะคะท่าน
‪จากบราซิล พวกเขาบอกว่า...
‪พร้อมหรือยัง ว่ากันต่อได้เลยไหม
‪ค่ะ
‪เรากำลังคุยเรื่องความไว้ใจของคุณ ‪ซึ่งถูกลอเรนซีทรยศ
‪ถ้าเจอเขาคุณจะตำหนิเขาไหมคะ
‪แน่นอน
‪งั้นคุณคงจะดีใจถ้าฉันบอกคุณว่า ‪ลอเรนซีกำลังจะได้กลับบ้าน
‪ฉันก็ตามหาเขาอยู่เหมือนกัน รู้ไหม
‪ต้องใช้เวลาตั้งนาน แต่ในที่สุดก็เจอ
‪อยากรู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪ว่ามาเลย
‪ในรีโอเดจาเนโร
‪เราส่งคำร้องขอสืบพยานข้ามประเทศ
‪และวันนี้มีโอกาสจะได้ตัวเขากลับมาจากบราซิล
‪ว่าแต่นั่นเป็นประเทศที่คุณมีอสังหาริมทรัพย์ ‪อยู่หลายที่นะคะ คุณโมนาโค
‪ใช่ ผมมีที่พักอยู่หลายแห่งในประเทศนั้น
‪และยังมีที่อเมริกากลางและอเมริกาใต้ด้วย
‪พูดสั้นๆ ก็คือมันเป็นพื้นที่ ‪ที่สะดวกในการลงทุนช่วงนี้
‪แต่บราซิลยิ่งมีข้อดี
‪ที่นั่นไม่ส่งผู้ร้ายข้ามแดน
‪งั้นเหรอ
‪จะบอกว่าคุณไม่รู้เหรอคะ
‪ไม่ ผมไม่เคยมีความจำเป็นต้องรู้เรื่องนั้น
‪- คุณตื่นเต้น ‪- ใช่
‪ใครก็เป็นถ้าโดนกล่าวหาอย่างผิดๆ
‪เรื่องเดียวที่ไม่ยุติธรรมที่นี่คือคำว่า "ไม่" ‪ที่เราเพิ่งได้รับจากบราซิล
‪ความยุติธรรมไม่สามารถเอื้อมถึงทุกที่
‪และบางครั้งกฎหมายเองก็จำกัดมันไว้
‪ดังนั้น ตามกฎ ‪เรื่องการส่งผู้ร้ายข้ามแดนของบราซิล
‪เราไม่มีโอกาสจะพามัสซิโม่ ลอเรนซีมาที่นี่
‪หรือคุยกับเขาได้เลย ‪คุณโมนาโค ทีนี้หายใจได้แล้วค่ะ
‪กล้าดียังไง ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คุณดูถูก
‪คุณโมนาโค ผมพยายามจะดึงกลับเข้าข้อเท็จจริง ‪ในการซักค้าน แต่...
‪แต่คุณไม่ควรหลุดใช้อารมณ์ มันไม่ช่วยเราเลย
‪ผมรู้ ผมทำให้ลินดาลำบาก
‪เธอไม่ได้พูดความจริงสักเรื่อง
‪ผู้พิพากษาควรเป็นกลางสิ ให้ตายเถอะ
‪คุณยังไร้เดียงสาขนาดนั้นเหรอ
‪ผมเป็นคนซื่อสัตย์
‪แต่ถ้าเล่นงานผมแบบไม่ยุติธรรม ผม...
‪ให้ฝ่ายสืบสวนของคุณทำงาน ‪และทำสิ่งที่คุณต้องทำ
‪ทุกคนต้องมีเรื่องปกปิดกันบ้าง
‪ไว้เจอกันครับ
‪อรุณสวัสดิ์
‪ให้ผมทำอาหารเช้าให้ไหม
‪ไม่ต้อง ฉันทำเอง
‪ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ
‪อร่อยไม่มีใครเทียบได้
‪แต่นี่เป็นครัวซองต์แบบบรรจุเสร็จ
‪ครัวซองต์แบบ "บรรจุเสร็จ"
‪เรียนในฟลอเรนซ์ตั้งหลายปี ‪คุณควรพูดแบบพวกราชบัณฑิตสิ
‪ขอโทษที ฉันควรต้องเรียกว่ายังไง ‪ "บรรจุสำเร็จ" เหรอ
‪ผมไม่เรียก ผมกินอย่างเดียว
‪แต่ผมคิดถึงอาหารพวกนี้นะ
‪- อยู่ที่นั่นอาหารการกินแย่นักเหรอ ‪- ใช่
‪นี่คือปัญหาของการทำอาหารไม่เป็น
‪ผมว่าสาเหตุที่เราไปกันไม่ได้
‪คงเพราะเราทั้งคู่ทำอาหารไม่เป็น
‪ที่จริง เราไม่ควรมีครัวด้วยซ้ำ
‪แล้วเธอล่ะ เธอทำอาหารเป็นไหม
‪ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้วนะ
‪คุณรออยู่สองอาทิตย์ แล้วก็เริ่มหึง ไม่!
‪ไม่เอาน่า
‪ผมเริ่มกังวลแล้ว
‪เฮ่
‪ผมอยู่นี่ โอเคไหม
‪ไม่เอาน่า
‪คุณนี่โง่จริงๆ เลย
‪คุณพ่อคุณทำได้ไม่ค่อยดีนะ
‪เขาพูดเรื่องจริง
‪- เรื่องจริงเหรอ ‪- อืม
‪ผมบอกคุณเป็นพันครั้ง ว่าอย่าห่วงเรื่องจริง
‪มายึดที่เรื่องที่เราพิสูจน์ได้
‪หลักฐานนี้ทำให้คุณไปอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่
‪ในสวน
‪ที่ซึ่งคุณบอกว่าไม่เคยไป
‪ใช่แล้ว
‪คงมีคนเอาไปวางไว้ที่นั่น
‪อ้อ ดี!
‪"ศาลครับ ขอโทษที โปรดเชื่อจำเลย ‪อย่าเชื่อสำนักงานอัยการ
‪เพราะพวกนั้นใส่ร้ายเธอ"
‪ผมคิดเรื่องนี้ไม่ถึงได้ยังไงนะ ‪มันดูเป็นกลยุทธ์การป้องกันที่สมบูรณ์แบบ
‪คุณไปหามาสิ กลยุทธ์น่ะ มันงานของคุณนี่
‪แล้วภาพล่ะ
‪ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่เคยไปที่นั่น
‪วันนี้คุณเป็นอะไร
‪เพราะจู่ๆ ก็เหมือนคุณเชื่อว่าฉันเป็นฆาตกร
‪ฟังนะ มันเป็นแค่ความคิดที่ผมไม่ควรต้องวิตก
‪ไม่เคยต้องวิตกมาก่อนเลย
‪แล้วตอนนี้อะไรเปลี่ยนไปล่ะ
‪ก็คราวนี้คุณอยู่ที่นี่
‪และพ่อของคุณขอให้ผมทำเรื่องสกปรก
‪ผมเคยเลี่ยงกฎแต่ไม่เคยทำผิดกฎมาก่อนเลย
‪ดังนั้นถ้าผมต้องเสี่ยงแบบนี้
‪มันก็ต่างออกไป
‪และการที่คุณบริสุทธิ์มันทำผมกังวล ‪มันส่งผลกับผม ลินดา
‪แต่ผมทำงานแบบนี้ไม่ได้
‪ถ้าคุณใส่ใจจริงอย่างที่บอก ก็ต้องทำ
‪ฉันเริ่มจะเชื่อใจคุณ
‪เริ่มจะมีความหวังอีกแล้ว
‪แต่ต่อให้คุณไม่เชื่อ ฉันจะมีความหวังอะไรอีก
‪จะไปไหน
‪เจ้าหน้าที่
‪ฉันหมดเรื่องแล้ว ขอบคุณ
‪เฮ่
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪คุณเคยจู่ๆ สมองก็...
‪- หยุดทำงานเหรอ ‪- ใช่
‪ในการไต่สวนครั้งหน้า กูเอร์ร่าจะเสนอ ‪หลักฐานสำคัญในศาล
‪ข้อสงสัยทั้งหมดจะถูกไขด้วยดีเอ็นเอ ‪จากก้นบุหรี่นั่น
‪เราต้องหักล้างวัตถุพยานเดียว
‪ที่บอกว่าลินดา โมนาโค อยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่
‪ผมเจอคดีเก่าๆ
‪ที่หลักฐานพวกนี้ผิดพลาดได้
‪นั่นแหละที่ทำเราโดนเล่นงาน
‪ความผิดพลาดของวิทยาศาสตร์ ‪เกิดขึ้นได้บ่อยไป
‪ผมเห็นด้วย นั่นเป็นทางเดียว
‪แต่มันยังไม่พอ
‪เพราะไม่ใช่แค่ดีเอ็นเอ ยังมียี่ห้อบุหรี่อีก
‪อันนั้นเราเปลี่ยนไม่ได้
‪ลินดาก็บอกได้นี่ว่าเธอส่งซองบุหรี่ให้คนอื่น
‪- ตอนไปถึงงานเลี้ยง ‪- แต่เธอปฏิเสธไปตอนโดนสอบ
‪ถ้าถอนคำให้การตอนนี้ มันจะยิ่งแย่
‪รุจเจโร่
‪- อะไร ‪- "อะไร" เหรอ พูดอะไรหน่อยสิ
‪- ความผิดพลาด ‪- อะไรนะ
‪ผมพูดอะไรไปแล้วไง
‪นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น รุจเจโร่ ‪คุณคิดว่ายังไง
‪ผมเห็นด้วย
‪- เรื่องอะไร ‪- ทุกเรื่อง
‪นั่นคุณจะไปไหน
‪รุจเจโร่ เรากำลังเพลี่ยงพล้ำนะ
‪เรานอนด้วยกัน แต่ไม่ได้ทำให้คุณมาไล่ตามผมได้
‪ฟังนะ ฉันไม่สนว่าเรานอนกัน
‪คุณต้องฟังฉัน ไม่งั้นที่เราพยายามมาทั้งหมด...
‪เดี๋ยว ทำไมพูดว่าทั้งหมด คุณทำเรื่องไหนบ้าง
‪ก็ทำอยู่นี่ไง ทำให้คุณกลับมามีสติ
‪เงียบและอยู่เฉยๆ ไว้
‪ในที่สุด
‪กว่าจะมาได้
‪ผมรอคุณตามมารยาท เพราะผมพูดเอาไว้ชัดแล้ว
‪ก็...
‪พวกเขาจ่ายค่าเช่าไม่ตรงเวลามาสองครั้ง
‪แล้วก็จ่ายหนี้ให้จนหมด
‪ดังนั้นการขู่ฟ้องขับไล่จากลูกความคุณ ‪ก็เป็นแค่มุกที่ไม่ตลก
‪ทีนี้กลับไปที่ทำงาน แล้วโทรหาเขา
‪แล้วบอกให้เขาไสหัวไปซะ
‪ขอโทษครับ แม่
‪เข้าใจไหม เพราะปิเอโร่กับลิดาจะอยู่ที่นี่
‪ไม่ไปก่อนอีกสองปีสามเดือนกับแปดวัน ‪ตอนที่หมดสัญญา
‪ถ้าไม่ทำ ก็บอกลาลูกความทีละคนได้เลย
‪ผมจะกระจายข่าว แล้วทำให้คุณโดนทิ้ง
‪จะเอาแบบไหน
‪ผมไม่เข้าใจว่ามีทางเลือกอะไร
‪ไม่มีหรอก
‪ทีนี้ เชิญคุณกับนาฬิกาปลอมออกไปได้
‪ใครยังใส่นาฬิกาของปลอมอีก ออกไปเลย
‪ปลาฉลามหนู
‪เขาเรียกพวกฉลาม พ่อ
‪- ฉลามหนู ฉลาม ก็เหมือนกันแหละ ‪- ถึงยังไงลูกก็เล่นงานมันแล้ว
‪นั่นใคร
‪- ลูกทิ้งแฟนไว้เหรอ ‪- เปล่า นั่นไม่ใช่แฟนผม
‪หนู เข้ามานั่งก่อน ทานอะไรหน่อยสิ
‪- ไม่ พ่อ เราจะไปแล้ว เราต้องทำงาน ‪- ทานอะไรก่อน
‪น่า นานๆ ลูกจะมาเยี่ยมเรา ‪ให้เราเอาใจหน่อย
‪- ด้วยความยินดีค่ะ ‪- ย้อกกี้ ซอเรนติน่า แม่เขาเพิ่งทำ
‪อร่อยมากนะ
‪คุณป้าคะ หนูว่าดีที่สุดเลย
‪- ดี ทานเลย เอาสิ ‪- ระหว่างนี้แม่จะไปจัดโต๊ะนะ
‪พ่อจะเอาไวน์ "อิน วิโน่ เวริตัส" มาให้
‪เยี่ยมค่ะ
‪เยี่ยมยังไง
‪ไม่เอาน่า
‪คุณไม่ยอมแพ้เลยใช่ไหม
‪ไม่ คุณไม่ระวังตัวเท่าไรเลยนะ
‪ฉันหิวนี่
‪คุณหิว ได้เลย
‪- มาทวนเป็นครั้งสุดท้าย ‪- อืม
‪คุณอยู่ในสวนที่พาลาสโซ่ เต ‪กับเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน
‪จากนั้นคุณก็เดินไปทางถังเก็บน้ำ...
‪- แล้วไง ‪- แล้ว...
‪ชีวิตผมก็ถึงจุดพลิกผัน
‪แต่ไม่ใช่เพราะผมรู้ว่าผมเป็นสุดยอดนักสืบนะ ‪ไม่ใช่
‪ผมรู้มาตั้งแต่สมัยเป็นตำรวจรถไฟแล้ว
‪ว่าผมจะต้องกลายเป็นเชอร์ล็อก โฮมส์ ‪เนโร วูลฟ์...
‪- คนที่เป็นทนาย ‪- ที่จริงเขาเป็นทนาย
‪- แม็กนัม พีไอ ‪- นักสืบเอกชน
‪นักสืบเอกชนไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย ‪ไม่เลย คุณผู้หญิง
‪ฟังนะ จุดพลิกผันจริงๆ ก็คือ
‪ตอนผมไปถึงโดยที่ "คาบกระดูกไว้ในปาก"
‪คุณก็เลิกเป็นทางการกับผม
‪แต่เราไม่พูดเรื่องนี้ในศาลจะดีกว่ามั้ง
‪ใช่ อย่าพูดเลย
‪ว่าแต่ นั่นก็คือลินดา ถือเชิงเทียน อยู่ในสวน ‪ตรงนี้
‪โอเค เสร็จเรื่องแล้ว กลับบ้านเถอะอันเดรโอลี
‪ใช่ๆ ผมจะกลับบ้านล่ะ ชักเหนื่อยนิดหน่อย
‪ผมจะกลับไปหาเมีย เหมือนนักสืบโคลัมโบ ‪ผมก็อาจเหมือนเขานิดหน่อย
‪จำได้ไหม เขาขี้โกงแต่ฉลาดล้ำ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ไง ฉันกำลังจะไปแล้ว จะให้ฉันอยู่ช่วยอะไรไหม
‪ไม่ต้อง
‪นี่คือเบอร์โทรของหมอโรคสมอง ‪ได้ยินว่าเขาเก่งมาก
‪เขาอาจจะช่วยน้องสาวคุณได้
‪โทรหาเขาเถอะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- พรุ่งนี้เจอกัน ‪- พรุ่งนี้เจอกัน
‪- ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะ ‪- ผมไม่ได้จ่ายสักหน่อย
‪นี่ เพราะอย่างนี้คุณถึงเลือกเป็นทนายหรือเปล่า
‪- จะได้หนีมาจากที่นั่น ‪- มันซับซ้อนกว่านั้นหน่อย
‪แล้วคุณล่ะ
‪ทำไมถึงมาเป็นทนาย
‪- จะได้ใส่สูทหรือไง ‪- ตลกแล้ว
‪ตอนเรียนจบ ฉันเปิดสำนักงานเล็กๆ กับเพื่อน
‪ตอนนั้นเรายังเด็ก มีความสามารถ ‪เตรียมตัวมาดี
‪วันหนึ่ง มีผู้ชายคนนึงมาบอกว่า ‪เขาเป็นมะเร็งเพราะโรงกลั่นของโมนาโค
‪พวกเขาสร้างโรงงานใหม่ตั้งแต่นั้น ‪แต่สมัยนั้นมันเกิดปัญหาขึ้นจริง
‪- พูดแค่นั้นยังน้อยไป ‪- ใช่
‪ตอนพิจารณาคดีเรามีโอกาสดีมาก
‪ที่จะได้ค่าชดเชย แต่...
‪- เราแพ้ ‪- และมันทำคุณใจสลาย
‪เปล่า
‪ฉันทำให้พวกเขาแพ้
‪โดยเจตนา แลกกับงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าอะไรผลักดันคุณ ‪หรือคุณต้องการอะไร
‪แต่ถ้าคุณอยากชนะ คุณรู้ว่าเราอ่อนแอ
‪แล้วไง คุณจะแนะนำว่ายังไง
‪เราต้องการอะไรมากกว่านี้ ‪ตั้งแต่บัดนี้จนถึงตอนจบการพิจารณาคดี
‪นี่มันอะไรกัน โมนาโคกลัวผมไม่เข้าใจ ‪ที่เขาพูดเหรอ
‪ไม่ ตอนนี้คุณต้องฟังฉัน
‪ว่ามาเลย
‪ดร.เฟอร์ราร่า ‪คุณมาที่นี่ในฐานะที่ปรึกษาด้านเทคนิค
‪คุณวิเคราะห์ดีเอ็นเอที่ก้นบุหรี่ที่เราเห็นอยู่นี้
‪ครับ ยี่ห้อ "โกลเด้นแบล็ค"
‪ยี่ห้อเดียวกับที่จำเลยสูบ
‪และมันก็ปรากฎอยู่ในหลักฐานที่ลงบันทึกไว้
‪เป็นสิ่งที่ลินดา โมนาโคสั่งซื้อเป็นครั้งคราว
‪จากโรงงานที่ผลิตในประเทศอังกฤษ
‪ซึ่งที่จริงแล้ว เป็นบุหรี่ที่หายากและมีราคาแพง
‪ดร.เฟอร์ราร่าคะ เป็นไปได้ไหมที่จะระบุตัวตน
‪จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอ
‪ถามอีกอย่างคือ ใครเป็นคนสูบบุหรี่นั่น
‪ครับ ดีเอ็นเอตรงกับของจำเลย ลินดา โมนาโค
‪หมดคำถาม ขอบคุณค่ะศาล
‪ทนายบาโรน ตาคุณแล้ว
‪- ผมขอไม่ซักค้าน ‪- ทำอะไรของคุณ
‪- มีปัญหาอะไรเหรอ ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ดร.เฟอร์ราร่า คุณไปได้แล้ว ขอบคุณ
‪(วันที่สิบกุมภาพันธ์ ‪การพิจารณาคดีครั้งที่เจ็ด)
‪อัยการกูเอร์ร่า
‪ฉันขอเบิกตัวเจ้าหน้าที่จิอาโคโม่ อันเดรโอลี
‪จากทีมสืบสวนอาชญากรรม สนง.อัยการ ‪มาให้ปากคำ
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪มาย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ปีที่แล้ว
‪ใครจะลืมวันนั้นได้ลง
‪ทำไมคะ
‪- จิอาโคโม่ ‪- ไง
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ผมกำลังคุมปฏิบัติการอยู่
‪ยอมรับว่าบางทีผมสงสัย ‪ว่าผมไปทำอะไรที่นั่น รู้ไหม
‪ท่ามกลางไอ้เรื่องพวก...
‪แต่ที่จริงแล้ว..
‪- โอเค งั้นคุณจัดการนะ ‪- ไปเลย ไป เริ่มงานกันเลย
‪เพราะในวันเดียวกันนั้น ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน ‪พบเศษชุดของแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪ที่เข้าไปพันอยู่ในเครื่องกรอง
‪และในวันเดียวกันนั้นเอง
‪ที่เราได้รู้ว่าเด็กถูกฆ่าที่นั่น
‪และก็โยนลงไปในถังเก็บน้ำด้านนอกอาคาร
‪แต่ตรงจุดที่ผมเดินผ่านไปในตอนนั้น
‪ทีมพิสูจน์หลักฐานยังไม่ได้ตรวจสอบ
‪และผมก็รู้ในทันที
‪ "โกลเด้นแบล็ค"
‪มันเป็นบุหรี่ยี่ห้อที่ผมเห็นลินดา โมนาโคสูบ
‪ในคืนที่มีการสอบสวน
‪จำเลยปฏิเสธมาตลอด ‪ว่าไม่เคยออกไปที่สวนด้านนอกปราสาท
‪ในคืนนั้น
‪เธออ้างว่าเดินไปตามทางหลัก ‪เส้นที่ตรงไปยังทางออก
‪และไม่เคยไปที่อื่นในสวนเลย
‪หลักฐานที่ระบุโดยดีเอ็นเอของเธอ ‪แสดงให้ว่าเรื่องเป็นไปในทางตรงกันข้าม
‪หมดคำถามค่ะ
‪ทนายบาโรน คุณอยากซักค้านต่อเลยไหม
‪คุณทนาย
‪ครับ ท่าน
‪งั้น... จากเรื่องที่คุณเล่ามา
‪คุณไม่มีอุปกรณ์ครบพอจะเก็บหลักฐาน
‪คุณเลยกลับไปที่ฐาน
‪ซึ่งมีรถของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ‪จอดอยู่ข้างถนนติดๆ กัน
‪และคุณก็เอากล่องเครื่องมือ ‪ที่เก็บทุกอย่างที่ต้องการออกมา
‪- ครับ ‪- แล้วคุณไม่ได้แจ้งใครเหรอ
‪หมายถึงหลังจากเจอก้นบุหรี่ในกระถาง ‪และก่อนจะเก็บมัน
‪ไม่ครับ ไม่ได้แจ้ง
‪- ทำไม ‪- ทำไม ก็เอาเป็นว่าเพราะ
‪ผมอยากเป็นคนที่ค้นพบสิ่งนี้... เรื่องนี้
‪คุณกลายเป็นพระเอกของวันนั้นเลยสินะ
‪ก็ไม่เลว ‪สำหรับคนที่ไม่เคยทำงานสืบสวนมาก่อนเลย
‪และเท่าที่ผมรู้ ก็เพราะคุณเคยทำงาน ‪เป็นตำรวจรถไฟด้วย ใช่ไหมครับ
‪ใช่แล้วครับ
‪และที่นั่นไม่มีคดีฆาตกรรม
‪คุณไม่ได้ทำงานใกล้ชิดกับฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน
‪ไม่ๆ มันมี...
‪ผมยังจำครั้งหนึ่งได้
‪มีการขู่วางระเบิดขบวนรถไฟ ‪สายโรม-มิลาน
‪แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่เรื่องจริง
‪นั่นเป็นเรื่องตื่นเต้นที่สุดที่เราเคยเจอ!
‪คุณเจอก้นบุหรี่เมื่อไหร่ แล้วรู้สึกยังไงครับ
‪ยอดครับ เป็นช่วงเวลาที่... ‪ความรู้สึกมันท่วมท้น
‪แต่ถึงอย่างนั้น สติคุณก็ยังชัดเจนพอ
‪ที่จะทิ้งการค้นพบที่สำคัญไว้ตรงนั้นเหรอ
‪ครับ
‪มีใครอยู่ที่ฐานไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪คนที่อาจเห็นตอนคุณหยิบเครื่องมือเก็บหลักฐาน
‪ไม่ คือผม... ผมก็ไม่รู้ ผมว่าไม่มีนะ
‪คุณไม่รู้ คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอครับ
‪อาจจะไม่
‪ไม่ ที่จริงแล้วไม่มีพยานสักคน ‪ในรายชื่อของอัยการ
‪ที่จะยืนยันการกระทำของคุณได้
‪บางทีอาจเพราะมันไม่เคยเกิดขึ้น
‪หมายความว่ายังไง "มันไม่เคยเกิดขึ้น"
‪- นั่นเป็นสิ่งที่คุณอ้าง ‪- อ้อ ใช่
‪ตอบผมมา
‪คุณเก็บหลักฐานอย่างถูกต้องเหมาะสมไหม
‪ใช่
‪แล้วคุณรู้วิธีที่ถูกต้องไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪คุณรู้วิธีที่ถูกต้องไหม คุณรู้วิธีเก็บหรือเปล่า
‪รู้สิ คือผมเคยเห็น
‪จากใคร เมื่อไหร่ คุณเห็นในหนังหรือเปล่า
‪- ในหนังเหรอ ‪- ทนายบาโรน
‪หลักฐานที่เรากำลังอภิปรายกันอยู่นี่สำคัญมาก
‪ประเด็นคืออะไร พูดให้ชัด
‪ข้อเท็จจริงที่ว่าคุณอันเดรโอลีโกหก
‪พูดอย่างนั้นได้ยังไง คุณทนาย
‪ดร.กูเอร์ร่าพูดถูก ‪การกล่าวหาของคุณร้ายแรงมาก
‪ครับ แต่ร้ายแรงน้อยกว่าการโกหก
‪คุณอาจสบายใจมากกว่า ถ้าเราพูดกันสองคน
‪เจ้าหน้าที่อันเดรโอลี
‪คุณเก็บหลักฐานอย่างถูกต้องไหม
‪แบบใส่ถุงพลาสติกและถุงมือฆ่าเชื้อหรือเปล่า
‪ตอบมา ผมจะไม่ถามเป็นครั้งที่สอง
‪ไม่ครับ ผมใช้มือเก็บ
‪แต่ก็แค่แป๊บเดียว แล้วผมก็เอาวางคืนไว้
‪แค่หยิบมาดูยี่ห้อ
‪คุณต้องการดูยี่ห้อเท่านั้นเหรอ
‪ใช่ แล้วผมก็ไปเอาถุงมือพลาสติก
‪- ผมเอาซองไป และเอาใส่ไว้ในนั้น ‪- ศาลครับ มันยากมาก
‪สำหรับผมที่จะซักค้านต่อ ท่านรู้ไหมว่าทำไม
‪ผมจะไม่เริ่มจากการพูดเป็นนัย ‪ที่ฟังเป็นเหตุเป็นผล ในทางทฤษฎี
‪งั้นก็อย่าเริ่ม
‪ไม่ ผมแค่คาดเดา
‪ยังไงก็ตาม เนื่องจากคุณอันเดรโอลี ‪อยู่ในการสอบสวนกับลินดา โมนาโค
‪เขาสามารถเอาก้นบุหรี่สักชิ้นไปได้ง่ายๆ
‪แล้วก็เอาวางไว้ในที่ที่ต้องการ
‪- นั่นไม่ใช่เรื่องจริงเลย เฮ่ ‪- ขอโทษเดี๋ยวนี้นะ คุณทนาย
‪ขอโทษใคร ขอโทษเพื่อนร่วมงานคุณ
‪ที่โกหกต่อหน้าศาล
‪ในเรื่องหลักฐานที่อาจเปลี่ยนทุกอย่าง ‪ในการพิจารณาคดีนี้เหรอ
‪คุณต่างหากที่ควรขอโทษ
‪- ทนายบาโรน พูดจบหรือยัง ‪- ครับท่าน ขอบคุณครับ
‪ไง
‪ผมรอมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว
‪ผมรู้ ผมต้องสลัดนักข่าวไปก่อน มีเรื่องอะไรไหม
‪เราพร้อมเรื่องโทเมแล้ว เดี๋ยวเขาก็เลิกงาน
‪ไปกันเถอะ ล้างรถบ้างสิ สกปรกชะมัด
‪แล้วไง
‪คุณเมาคาร์โมมายล์หรือไง ‪วันนี้ดูเชื่องช้ากว่าปกติ
‪ผมทำพัง ผมรู้
‪แต่คุณใส่ใจเรื่องนี้มากจนผมไม่กล้าบอก
‪ความจริงแต่แรก
‪หมายถึงเรื่องที่ผมทำพลาด
‪แล้ววันนี้ ผมก็อยากยืนยันเรื่องทั้งหมด
‪แต่พอเวนทูร่าพูดกับผม ผม...
‪ไม่รู้สิ ผมเห็นท่าทางเขา รู้ไหม เขาน่ะ...
‪ใบหน้าเขามัน...
‪เอเลน่า ขอร้องล่ะ พูดอะไรหน่อย ‪เงียบแบบนี้...
‪- คุณถูกพักงาน ‪- ไม่...
‪อย่างไม่มีกำหนด คุณทำให้ฉันไม่มีทางเลือก
‪คุณต้องบอกความจริงฉันทันที
‪ไม่เอาน่า เอเลน่า ขอร้องล่ะ อย่า...
‪เป็นความผิดฉันเอง ฉันผิดที่เชื่อใจคุณ
‪ฟูร์แลนอยากคุยกับคุณ
‪ได้
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‪หลักฐานหลักถูกทำลาย ‪นี่เป็นความรับผิดชอบของคุณ เอเลน่า
‪อันเดรโอลีเป็นลูกน้องคุณ คุณต้องควบคุม ‪คุณควรตรวจสอบ
‪อันเดรโอลีพลาด เขาต้องบอกฉัน แต่...
‪ "่แต่" อะไร
‪บาโรนตรงไปเล่นงานเขา เขารู้อยู่แล้ว
‪เยี่ยม นี่หมายความว่าในนี้เรามีหนอนบ่อนไส้
‪บอกทีว่าคุณเป็นอะไร คุณไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ฉันรู้สึกได้แต่แรกเลย
‪ตั้งแต่คุณบอกว่า "ฉันจะทำต่อ" ‪และฉันก็คิดถูก
‪พ่อคุณต้องมาบอกฉัน
‪- อะไร ‪- ว่าคุณไม่สบาย
‪ว่าคุณไม่เหมือนเดิม ว่าคุณไม่มีเหตุผลแล้ว
‪เขาโทรหาฉัน เขาเป็นห่วงมาก ‪เรื่องสุขภาพและงานของคุณ
‪แต่ฉันไม่เป็นไร
‪และเขาไม่รู้อะไร ไม่รู้สิ เขาอาจ...
‪เขาอาจคิดเรื่องปัญหาของฉันกับจิโอวานนี ‪แต่... แต่มันไม่เป็น
‪เป็นสิ
‪มองหน้าฉัน
‪ฉันไม่เป็นไร
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪กล้าดียังไง
‪พ่อกล้าดียังไงถึงโทรหาฟูร์แลน
‪- พ่อต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดลูก ‪- แต่ก็หยุดไม่ได้ ใช่ไหม
‪ผู้พิทักษ์กฎหมาย
‪- ลูกก็ควรเป็น ‪- หนูเป็นแม่เธอ
‪ลูกเลือกจะไม่เป็นแม่เธอมานานแล้ว
‪ตอนนั้นหนูอายุ 18
‪หนูกลัว สเตฟาโน่ก็กลัว
‪และพ่อก็ไม่อยู่ที่นั่น
‪- เราคุยเรื่องนั้นกันยังไม่ได้ ‪- พ่อให้ลูกตัดสินใจเองโดยอิสระ
‪ไม่ พ่อทิ้งหนูไว้ลำพัง
‪ตอนนี้ก็ทำอีกสิ อย่ายุ่งกับหนู อยู่ห่างๆ
‪เขาอยู่นั่นไง
‪ยกให้เลย
‪แน่ใจนะว่าโทรศัพท์นี่แกะรอยไม่ได้
‪- คิดว่ายังไงล่ะ ‪- ถ้าผมถาม...
‪- แกะไม่ได้อยู่แล้ว ‪- โอเค แค่ตอบมา
‪- แต่คุณไม่พอใจผม ‪- ให้ตาย...
‪ลองโยนหินถามทาง ดูว่าเขาจะมีปฏิกริยายังไง
‪รู้ไหมว่าผมพูดได้หลายสำเนียง
‪เอาสิ ว่ามาเลย
‪- อาปูเลีย ‪- จังหวัดไหน
‪- เลเชอ ‪- "ดาเย"
‪- ฮัลโหล ‪- ฉันรู้ว่านายทำอะไรไว้
‪นั่นใคร
‪ฮัลโหล
‪เขาแตกตื่นแล้ว
‪- เขาเห็นผมไหม ‪- ไม่ ไม่เห็นหรอก
‪ผมวางบั๊กไว้ทุกที่ เราคุมโทรศัพท์ได้
‪ทีนี้เดี๋ยวก็รู้
‪- ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ‪- ใช่ แต่เขาบอกว่ายังไง
‪ก็แค่นั้น แล้วแม่งก็วางสายไป
‪จะไปไหน กลับมานี่
‪- นั่นแม่หรือเปล่า ‪- แม่ ผมปวดหัว
‪ผมต้องอยู่คนเดียว อยู่กับแม่แล้วคิดไม่ออก
‪เลิกร้องไห้ได้แล้ว เอาแต่ร้องอยู่นั่นแหละ ‪ทำอย่างอื่นไม่เป็นเลย
‪เรื่องเดิมๆ
‪โทเมเกี่ยวด้วยแน่
‪และแม่เขาก็รู้
‪เฮ่ ทำได้ดีนะ นี่ฟังดูดีมาก
‪เป็นตำรวจมาสิบปีก็ต้องมีดีอะไรบ้าง
‪- ฟังต่อไปนะ ตกลงไหม ‪- ได้
‪ว่าแต่สำเนียงอาปูเลียนคุณ ‪ฟังเหมือนคาลาเบรียนนะ
‪อะไร คุณรู้จักสำเนียงด้วยเหรอ
‪คุณพูดว่า "ดาเย"
‪คุณเปิดประตูไว้ตลอดเลยนะ
‪นี่คือเราสองคน
‪หนาวจัง
‪ทำได้ดีมาก
‪หมายถึงทำตัวเลวน่ะเหรอ
‪ท้ายสุดคุณก็ชนะไม่ใช่เหรอ
‪และฉันคิดว่าคุณก็ชอบ
‪- คุณนี่ขายเก่งนะ ‪- ฉันรู้
‪แต่เหมือนคุณอยากกล่อมตัวเองให้เชื่อด้วย
‪ตอนนี้คุณน่ะเลวแล้ว
‪ผมไม่ได้อยากหนีจากร้านอาหารของพ่อแม่
‪เหรอคะ
‪มันต่างออกไป
‪พ่อผมเคยมีธุรกิจ
‪แล้วก็ล้มละลาย
‪เสียใจด้วย
‪ไม่ใช่ความผิดเขา เป็นการฟ้องร้องกับทางรัฐ
‪เราถูก แต่ถูกแล้วมันสำคัญตรงไหน
‪ผมเห็นพ่อแม่หมดหนทาง
‪และผู้พิพากษาก็ไม่สนใจอะไรพวกเขาเลย ‪พวกนั้นแบ่งชนชั้น
‪พวกเขาปกป้องกันเอง
‪พวกเขาหาเงินจากคำว่า "ความยุติธรรม"
‪ขณะเดียวกันก็ทำให้คนที่ซื่อสัตย์ ‪ต้องหมดตัว
‪ผมถึงมาเป็นทนาย
‪ฟังดูเป็นเหตุผลที่ดีนะ
‪สวัสดี
‪ไงคะ
‪คิดเรื่องอะไรอยู่
‪ฉันมาทำอะไรที่นี่
‪สิ่งที่คุณทำในการพิจารณาคดี...
‪การพิจารณาคดีต้องย้อนกลับไป ‪แก้ไขสิ่งที่ผิด ใช่ไหม
‪นี่คือรายละเอียดบัญชีที่มีการจ่ายเงิน
‪และรายชื่อคนไข้ที่รอเปลี่ยนอวัยวะ
‪น้องสาวคุณอยู่ในลำดับแรก ‪คุณไม่ต้องห่วงแล้ว
‪ฉันยังไม่เคยถามคุณเลย ‪คุณรู้เรื่องน้องฉันได้ยังไง
‪มีคนบอกผมมา
‪อันเดรโอลีบอกคุณว่าเขาทำพลาด ใช่ไหม
‪แต่คุณยังพูดเรื่องอื่นในศาลด้วย
‪คุณกล่าวหาว่าเขาสร้างหลักฐานปลอม
‪เอาเป็นว่าส่วนนั้นผมเพิ่มเอง
‪แต่คุณก็ได้ช่วยชีวิตคนที่คุณรัก
‪คุณกลับบ้านอย่างรู้ผิดชอบชั่วดีได้
‪คุณสอนฉันเอง
‪จากนี้ไป อย่าขออย่างอื่นอีก
‪ไง
‪เพื่อนทิ้งเหรอ
‪เธอไม่หิวน่ะครับ
‪อาหารค่ำมื้อนั้น
‪ครั้งแรกที่เราเจอกัน
‪คุณจำได้ไหม
‪ไม่ได้
‪คุณใส่ชุด...
‪เดรสสีแดงเข้มเปิดหลัง
‪คุณนั่งอยู่ข้างๆ เคลาดิโอ้
‪รู้ไหมว่าผมคิดยังไง
‪ "ทำไมเป็นเขา ไม่ใช่ฉัน"
‪ผมเฝ้ามองคุณมานานแล้ว ลินดา
‪มองจากที่ไกลๆ แต่ผมเฝ้ามองคุณ
‪คุณซ่อนเก่งนะ
‪คุณไม่เคยสังเกตเลยเหรอ
‪ก็นิดหน่อย ใช่
‪แล้วไง
‪ผมเป็นทนายของคุณ
‪แต่มันไม่มีประโยชน์ที่จะแกล้งทำเป็นว่า ‪คุณเหมือนลูกความคนอื่นๆ
‪และเรื่องนี้ทำคุณเสียใจ
‪มันผลักดันให้ผมทำไปเกินขีดจำกัด ‪ที่ผมไม่อยากทำ
‪ผมทำไปเพื่อคุณ
‪คำบรรยายโดย ณทิตา เกิดแก้ว